Semola

Semolinat dallohen kryesisht nga mielli për nga pamja: semolina ka një ngjyrim më të verdhë (për shkak të pranisë së karotenoideve) dhe një madhësi më të madhe të grimcave. Nga pikëpamja teknike (reologjike / teknologjike), semolinat tregohen kryesisht për pastën, pasi i mundësojnë asaj të mbetet kohezive gjatë gatimit dhe të fitojë konsistencën tipike. Për bukën (dhe produktet e furrës në përgjithësi) përdoret përkundrazi semolina e rimëlluar që ka një granulometri më të imët (thith më shumë ujë, në më pak kohë dhe gjeneron një brumë më të lakueshëm), në çdo rast buka dhe produktet e furrës në përgjithësi mund të përgatiten edhe me semolinën tradicionale (jo të rimëlluar). Semolinat dhe miellrat integralë shkojnë mirë përkundrazi si për pastën, ashtu edhe për produktet e furrës (kanë një granulometri të ndërmjetme). Miellrat e përftuar nga varietete të vjetra (S.Cappelli, Duilio, Russello...) zotërojnë një teksturë të ndryshme dhe një shije më intensive, karakteristika që i bëjnë produktet e gatshme jashtëzakonisht më të këndshme. Për më tepër, semolinat e varieteteve të vjetra janë më të gjithanshme në kuzhinë, pasi mund të përdoren për të përgatitur një gamë të gjerë recetash, nga pastat më tradicionale deri te ëmbëlsirat.